Ο ΚΤΗΤΟΡΑΣ

            Το Almo Collegio Capranica είναι ένα από τα σημαντικότερα εκκλησιαστικά εκπαιδευτικά ιδρύματα της Ρώμης και έχει επάξια μία λαμπρή και πολυετή ιστορία. Ο καρδινάλιος Δομήνικος Capranica (1400 - 1458), με ενέργειές του στις 5 Ιανουαρίου του 1475, ιδρύει ένα κολλέγιο, στο οποίο και δίνει τ’ όνομα της οικογένειάς του, με σκοπό να προσφέρει τη δυνατότητα μιας κατάλληλης ιερατικής εκπαίδευσης στους λιγότερο ευκατάστατους νέους της Ρώμης. Αυτό το ίδρυμα έρχεται να προστεθεί στον κύκλο μιας σειράς ανάλογων προσπαθειών που συναντώνται στη Ρώμη του 1400 και που τις προκάλεσε το αυξανόμενο ενδιαφέρον για την εκκλησιαστική εκπαίδευση. Οι στόχοι του κτήτορα είχαν ως σκοπό τους την ανάγκη της προσφοράς στην κοινωνία της εποχής ενός κλήρου κατάλληλα προετοιμασμένου πνευματικά και πολιτιστικά. Σ’ αυτήν ακριβώς την αρχή θα μπορούσαμε να πούμε ότι βασίζεται η μοναδικότητα και η ιδιαιτερότητα της ταυτότητας του Κολλεγίου Capranica.
 

η συνέχεια...

ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ

           Το Κολλέγιο εφοδιάζεται από τον ιδρυτή του με μια σταθερή οικονομική βάση έτσι ώστε να είναι εξασφαλισμένη η αυτονομία του. Ο ίδιος ο καρδινάλιος Δομήνικος συντάσσει τους κανόνες λειτουργίας, οι οποίοι επανεκδίδονται με κάποιες προσθήκες τον 20ο αιώνα. Το 1459 το Κολλέγιο Capranica ανοίγει τις πόρτες του σε τριάντα φοιτητές, εμπιστευμένο στο ενδιαφέρον της “Arciconfraternita romana del Santissimo Salvatore ad Sancta Sanctorum”, της οποίας μέλος υπήρξε και ο καρδινάλιος Capranica μέχρι το 1452. Μερικά χρόνια αργότερα, το 1478, ο καρδινάλιος Άγγελος Capranica (1423 – 1478), αδελφός του Δομήνικου, εξασφαλίζει την άδεια του Πάπα Σίξτου του Ε’ έτσι ώστε να οικοδομήσει ένα κτήριο προοριζόμενο για το κολλέγιο, πλάι από το παλιό Μέγαρο Capranica προς την κατεύθυνση του ναού της Santa Maria in Aquiro. Ο τίτλος “Αlmo” (αυτό που δίνει τη ζωή, το αναζωογονητικό), ο οποίος και κοσμεί το κολέγιο, υπενθυμίζει με πληθωρικό τρόπο την ευγνωμοσύνη προς τους φοιτητές και τους διευθύνοντες του κολλεγίου, που κατά τη διάρκεια της λεηλασίας της Ρώμης το 1527, κοντά στην Porta Santo Spirito, θυσίασαν τη ζωή τους για να προστατεύσουν τον Ποντίφηκα.

 
Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ

            Παρά τ’ ότι η διοίκηση του Κολλεγίου εξακολουθούσε να βρίσκεται στα χέρια της Αδελφότητας του SS. Salvatore, η υποχρέωση της υπόδειξης φοιτητών που θα εισαγόταν στο Κολέγιο ανήκε στην αριστοκρατία της Ρώμης, η οποία κατά κάποιο τρόπο ήταν κοντά στην οικογένεια Capranica, αλλά και στους επικεφαλής των συνοικισμών της πόλης. Οι φοιτητές έπρεπε να παρακολουθούν τα πανεπιστημιακά μαθήματα της θεολογίας και του κανονικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο “Sapienza” ( Studium Urbis), αλλά, μετά το δεύτερο μισό του 1500, εκπαιδευόταν στο κοντινό Κολλέγιο Romano, που είχε ιδρυθεί και διευθυνόταν από την Εταιρεία των Ιησουϊτών Πατέρων (Compagnia di Gesù), που πριν λίγο καιρό είχε συγκροτηθεί. Ξεκινώντας από το 1592, κοντά στο διευθυντή, προκύπτει μία νέα μορφή, εκείνη του προστάτη καρδιναλίου. Ο επίσκοπος του Albano, καρδινάλιος Μιχαήλ Βonelli, θα είναι ο πρώτος. Το 1661 ο Πάπας Αλέξανδρος Ζ’ μεταβάλλει τον τρόπο εκλογής του διευθυντή, που μέχρι εκείνη την στιγμή ήταν εμπιστευμένη στους ίδιους τους φοιτητές, αλλά και την διάρκεια της υπηρεσίας του, που είχε ετήσιο χαρακτήρα, και την θέτει υπό την έγκριση και την επιδοκιμασία της Αγίας Έδρας.

 
ΟΙ ΠΑΠΕΣ ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ ΤΟΥ ΚΟΛΛΕΓΙΟΥ

            Οι Ναπολεόντειες μεταρρυθμίσεις στη Ρώμη δοκιμάζουν σκληρά το Κολλέγιο, έτσι ώστε κατά τη δεκαετία 1797-1807 υποχρεώνεται να διακόψει τις δραστηριότητές του, για να τις επαναλάβει σιγά σιγά μετά την αποκατάσταση του θεσμού και της περιουσίας του. Κατά τη διαδρομή του 1800, το Κολλέγιο Capranica καταξιώνεται σταδιακά ως εξαιρετικός εκπαιδευτικός θεσμός καθώς επίσης και ως ιεροδιδασκαλείο με δεινή πνευματικότητα. Η σχέση του με το Ποντιφίκιο Γρηγοριανό Πανεπιστήμιο και την Εκκλησιαστική Ακαδημία γίνεται συνεχώς και πιο αποδοτική, σε βαθμό που δεν είναι λίγοι οι φοιτητές του, που καλούνται να αναλάβουν υψηλές θέσεις στην υπηρεσία της Αγίας Έδρας.
Το 1917, ο Πάπας Βενέδικτος IE’, απόφοιτος του Κολλεγίου, που ονομαζόταν πριν την ανάρρησή του στον παπικό θρόνο Giacomo della Chiesa, με το “motu proprio” Nobilissimam αναθέτει, για την “αξιοπρεπή εμφάνιση του ναού” και την “μεγαλοπρέπεια των τελετών” στους φοιτητές του Κολλεγίου τη φροντίδα της λειτουργικής εξυπηρέτησης των ιεροτελεστιών της Πατριαρχικής Βασιλικής της Santa Maria Maggiore. Μεταξύ των ετών 1953 και 1955 το κτήριο του Κολλεγίου ανοικοδομείται ριζικά και ανακαινίζεται αισθητά η εμφάνιση του. Τα εγκαίνια του “νέου Κολλεγίου” επισφραγίζονται από την αξιομνημόνευτη επίσκεψη του Πάπα Πίου ΙΒ’, Ευγενίου Pacelli, αποφοίτου του Κολεγίου, που πραγματοποιείται στις 21 Ιανουαρίου του 1957, ημέρα της γιορτής της προστάτιδας Αγίας Αγνής, πεντακόσια χρόνια μετά από την ίδρυσή του. Το Κολλέγιο Capranica συμμετέχει στην εποχή του εκσυγχρονισμού της Εκκλησίας που προήγαγε η Δεύτερη Βατικανή Σύνοδος, προσεκτικό στις νέες πολιτιστικές και εκκλησιαστικές αλλαγές που παρουσιάζονται εκείνους τους χρόνους. Με το σύντομο Propenso et sollicito animo (28 Ιουνίου 1971), ο Πάπας Παύλος ΣΤ’ διορίζει μια Επισκοπική Επιτροπή (Commissione Episcopale) ποντιφικής επιλογής για την καθοδήγηση του Σεμιναρίου.

 
Ο ΠΑΠΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΥΛΟΣ Β’

           Στις 21 Ιανουαρίου 1980 ο Ιωάννης Παύλος ο Β’ επισκέπτεται το Κολλέγιο και προεξάρχει της πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας του εορτασμού της μνήμης της Αγίας Αγνής, προστάτιδας του Κολεγίου. Με την ευκαιρία αυτή συναντά διευθύνοντες και φοιτητές και δειπνεί μαζί τους. Τον Αύγουστο του 1982, ο Άγιος Πατέρας ενέκρινε το νέο καταστατικό λειτουργίας του Κολλεγίου, που με πλήρη συνέπεια και με πνεύμα σταθερής αναγέννησης, όπως προβλεπόταν από τον ίδιο τον ιδρυτή του, καρδινάλιο Δομήνικο Capranica, τονίζει την φυσιογνωμία και το εκπαιδευτικό μόρφωμα του Almo Collegio Capranica ως, «εκκλησιαστική εκπαιδευτική κοινότητα, μέσα στην οποία οι σπουδαστές προετοιμάζονται για το Ιερατικό Υπούργημα» (αρθ. 4). Ο Ιωάννης Παύλος επανέλαβε την επίσκεψή του με φωτισμένη και διδάσκουσα πατρική αγάπη και συμμετοχή στη ζωή και την προσευχή του Κολλεγίου, στις 21 Ιανουαρίου του 1992, ημέρα της γιορτής της Αγίας Αγνής.